Po środku pola w zbożu tonąc po biodra, złotym widokiem karmiąc oczy, wchłaniam ciepło, które oferuje mi słońce. Komfort mysli, komfort zmysłów. Wszystko idealne. Błękitne niebo, białe kłęby waty delikatnie sunące, popychane wiatrem...
Stoję po środku tego pola sama, całkiem sama. Nie potrzebuję nikogo...Samej mi tutaj dobrze póki słońce będzie świecić, póki letni wiatr nie przestanie tulić mnie w swych ramionach....bedzie dobrze. Choćbym tak miła stać sama przez wieki....
Droga niedaleko....prowadzi gdzieś....ktoś czasem przejdzie po niej spacerem, ktoś przebiegnie sam lub z kimś. Tymczasem Ja stoję tutaj w zbożu. Moim zbożu i nikt się nie odważy na nie wtargnąć....nikt nawet nie jest zainteresowany. Nikt nie dostrzega ani Mnie ani zboża. Nie ma i nie będzie takiej ososby, która tego dokona. To jestem Ja i To jest Moje zboże, piękne, złote, spokojne, tańczące i jakże milczące....cisza...szum wiatru. Zrobiłam niewielki krok do przodu, ostrożnie, tak by nie uszkodzić żądnego z kłosów mego pięknego zboża, które musi trwać nienaruszone, niezniszczone.
Zboże bez skazy - Ja z tysiącem.